Voor mijn afsluitende blogpost zou ik kunnen vertellen hoe ontzettend leuk het project was. Dat kinderen laaiend enthousiast waren en dat ‘t een fluitje van een cent was. Ik zou ‘t kunnen opleuken met anekdotes: hoe ‘n groep3-er de iPod over de QR-code haalde en verbaasd keek dat er niks gebeurde. Hoe de schoonmaakster d’r ogen uitkeek naar het eerste deel van de geschiedenistocht: “Hoe kán dat?” Of hoe de groep8-er bromde dat er teveel tekst inzat, maar: “Wel cool dat je dat kunt maken”. Dat is allemaal wel leuk, maar als je zelf een speurtocht wilt maken, dan heb je meer aan een opsomming van alle dieptepunten. Dit zijn de valkuilen waar ik voor jou een vlaggetje bij heb gezet:

Allereerst: Het werkt niet.
Oké, het werkt wel, maar met een omweggetje. Niet zoals ‘t zou moeten werken. Mijn idee van iPods met MiFi was een hypothese geboren uit zuinigheid. Een iPhone is duurder dan een Pod met MiFi. Zowel in aanschaf als in gebruik. In een MiFi gaat een prepaid data-kaartje: alleen te gebruiken als je de Pod gebruikt buiten ‘t bereik van de WiFi van school. Maar dan blijkt de geolocatie van ‘t geheel niet echt precies. Ik zie mezelf bewegen op de kaart op ‘t schermpje van de Pod: als een Sint over de daken van de overkant. Soms sta je bovenop de plaats waar ik een marker in de kaart heb gezet, en er gebeurt niks. Helemaal niks. iPods hebben namelijk geen GPS, zoals de iPhone. Wist ik niet. Het systeem waarbij je Pod afgaat als je in de buurt van een marker komt, werkt soms wel, soms niet. Ik zou niet weten waarom ‘t ding plotseling afgaat, terwijl je je al een half uur stond af te vragen waarom-ie ‘t niet wil doen. Ik denk dat ‘t te maken heeft met de precisie van GPS, die de Pod/MiFi niet heeft.
De omweg: ARIS heeft een quicktravel-knop, waarmee je het systeem kunt omzeilen. Wanneer je stations aanmaakt, klik je die mogelijkheid gewoon even aan. Mijn testers: “Maar dan kun je ook gewoon op een bankje gaan zitten!” Da’s inderdaad een nadeel. Want dan ben je zo terug in de klas.

Pod en MiFi: effe verbinding maken
Het vereist een handigheidje om de Pod op de MiFi aan te sluiten. Dat staat niet in de handleiding van de MiFi. De handleiding zegt: kaartje in de MiFi, aanzetten, kies de MiFi als je netwerk, verander de fabrieksinstellingen voor de veiligheid. Dat laatste lukt wel met laptop maar niet met de Pods. Wanneer je de Pod op ‘t MiFi-netwerk hebt aangesloten, start je Safari (de browser van de Pod). Safari zegt vriendelijk doch beslist dat er geen internetverbinding actief is. De truc is in plaats van de in de handleiding gegeven URL de URL-code in te typen: http://192.168.1.1 en vervolgens onder “internet” het profiel te specificeren. De Pod kiest daar standaard ‘t ‘lege’ profiel 1. Het duurde enkele weken trial and error voordat ik daar achter was.

QR-troubles.
Dan maar via QR-codes? Nou, dat viel tegen. De QR-codes achter glas zijn niet te herkennen door de software als ‘t glas te erg spiegelt. En ongelofelijk maar waar: Dat doet ‘t al snel. En QR-codes op ronde paaltjes herkent-ie ook niet. Die vervormen de vierkantjes te erg. De kleine lens van de Pod vindt ‘t al snel te donker. Je moet de Pod tamelijk stil houden als je een foto maakt van de QR-code. Wel eens de stabiliteit van een groep3-handje gezien? Vergrote QR-codes met de cijfercodes eronder bleken de oplossing. Even de codes ophangen voordat we de tocht gaan lopen, dus. Lukt 't niet met de QR-code, dan typ je de cijfers in.

Lekker handige skin?
Ik had er bij mijn aanvraag niet aan gedacht: een hoesje voor de Pods. Ik dacht er pas aan toen Meester Jeroen, mijn stagiair, zijn Pod liet zien. Geen hoesje, flinke ster in een hoek: “Gevallen, maar hij doet ‘t nog goed”. Ik griste de iPods mee naar huis en niemand heeft er meer aan gezeten tot ze een Heel Dik Hoesje hadden. De foto’s hadden meteen veel meer ruis: het gevolg van het donker tunneltje van ‘t hoesje voor de toch al kleine lens. Nou ja, voor mooie foto’s nemen we een camera.

Terugkijkend
Terugkijken? We beginnen pas! Ik ben nog helemaal niet zover dat ik kan terugkijken. Meer dan de helft van groep 3 wil een keertje aan de beurt komen met de speurtocht. Ik loop met ze mee en vertel ze hoe je een QR-code moet scannen. Laat ‘t enkele keren aan ze over en doe ‘t dan zelf. Daarna leer ik ze de cijfercode in te vullen, die doet ‘tzelfde als de QR-code. Het is minder slick dan ik wilde. Ik verwacht dat, als kinderen ‘m twee keer hebben gelopen, ze ver genoeg zijn om groep 4 rond te leiden op ‘t tropische eiland van HaaienHarry.
De speurtocht van groep 8 is door nog minder leerlingen gelopen, samen met mij. Ieder ‘n Pod, kijken hoe het lukt. Groep8-ers zijn beduidend handiger met de Pods, ook al omdat ze ze vaker hebben vastgehad dan groep 3. Ze spelen er rekenspelletjes op en leren woordjes met Wrts. En toch vonden ze ‘t moeilijk om de back-knop aan te tikken. We liepen de tocht één keer bijna zonder haperen: alleen de eind-plaque wilde niet laden. De tweede keer kregen we halverwege een serverfout en moesten we stoppen: als ARIS weigert, dan houdt alles op. Maar we zijn niet aan ‘t afronden, we beginnen pas. Er is nog zoveel te verbeteren: Kortere zinnen, minder te lezen, meer foto’s, meer personages. Meer speurtochten ook. Terugkijken? Vooruitkijken, zul je bedoelen!

Verder
Iedere ARIS-update heeft flink bijgedragen aan de gebruikersvriendelijkheid. Ik verwacht over een half jaar een product dat echt makkelijk in te zetten is. Niet alleen makkelijk te maken buitengames, maar ook goed te lopen zonder haperende stations of servers. Ik denk ook dat ‘t inzetten van handhelds in ‘t onderwijs de telefoontjes die nu op school in de illegaliteit worden gedrukt, in ere herstelt. Nu de wind in ‘t onderwijs uit de no-nonsense-hoek waait, is ‘t belangrijk om ‘t informele leren te stimuleren. Zo houden we de balans tussen hard werk en flink spelen.

Ik heb mijn speurtochten gemaakt in ARIS. ARIS bestaat uit twee componenten: een site waarin je je speurtocht maakt en een app voor op je iPhone, Pod of Pad. Je kunt mijn twee speurtochten bekijken op je iPod of iPhone als je de ARIS-app hebt gedownload. Zet ARIS op de stagingserver (instellingen - ARIS - ServerURL: http://arisgames.org/stagingserver1 ) en speel de speurtochten HaaienHarry en De oorbellen van Bleinde Drieka. Via quicktravel mis je het wandelen door ons mooie dorp, maar zie je wel alles wat de speurtochtlopers op hun iPod zouden zien.

 

Voor wie met andere handhelds wil werken heb ik gekeken naar alternatieven:

 

Codex Kit had ik vorig jaar uitgeprobeerd tijdens een congres waar ik met mijn groep 8 was. Het bedrijf levert alles (software en PDA’s) in één pakketje. Maar hun site is niet bijgehouden en de Youtube waar je Codex Kit aan de slag ziet, is verwijderd. Misschien is dit niet meer de meest up-to-date keuze. Laten we wel wezen: PDA’s?

 

MITAR, de augmented reality game-making app van MIT, werkt in Android. Dit was de software die ‘t eerst mijn aandacht trok. Op de site van MITAR zie je nog maar weinig activiteit, maar schijn bedriegt. MITAR wordt verspreid door cursussen voor leerkrachten. In een voorbeschouwing van zo'n cursus las ik dat er een 'next generation MITAR' aankomt. Klinkt goed. Maar de nadruk op 'volg onze cursus' in plaats van 'begin gewoon' doet me vermoeden dat MITARs leercurve minstens stijgijzers vraagt.

 

7Scenes is de enige app die een Nederlandse tocht laat zien op de voorpagina en wordt gebruikt om een lineair verhaal te vertellen. Het ziet er minder interactief uit, minder gamy. Het is meer een wandeling waarbij je foto’s, films en informatie krijgt. Op hun site staan prachtige voorbeelden van augmented stadswandelingen. Het is geen alpha-software zoals ARIS, dus een veel veiliger optie.

 

Layar is de meest bekende app, voor iOS, Android en Symbian. Layar is 'n gebruikers-app en niet echt gericht op de gemiddelde juf als maker van een wandeling. De site van Layar is weinig uitnodigend voor juffen(m/v) die eens een speurtochtje willen creëren. Het lijkt me meer gericht op media-professionals. Maar als je je daardoor niet laat afschrikken, dan zit je natuurlijk wel te werken in de top, de meest platform-vriendelijke software.

 

Voor wie niet de iPhone 't probleem is, maar de alpha-status van ARIS (omdat je niet houdt van bugs, van stilgelegde servers, op tilt rakende, langzaam werkende editors die je soms om de vijf minuten weer op moet starten), is er Whatwasthere . Dat is de meest gemakkelijke van alle sites die ik heb gezien. Je uploadt een historische foto en kunt 'm daarna plaatsen in Google Streetview. Nadeel: je kunt er geen verhaal kwijt, alleen oude foto's.

 

In hoog tempo komen er Augmented Reality aanbieders bij. Wanneer je een e-speurtocht of een stadswandeling voor je klas wilt maken, zou ik zeker even rondzoeken naar de meest creator-vriendelijke. Want hoe vriendelijk ARIS ook is, ik heb er toch wat meer uurtjes inzitten dan ik eigenlijk had gepland.

Ik maak mijn speurtocht met ARIS, een applicatie die ontworpen is door de universiteit van Madison-Wisconsin. Toen ik met 't maken van de speurtocht begon, was-ie nog in private-beta met veel bugs en onhandige features. Al het beeldmateriaal dat je uploadde, kwam bijvoorbeeld nog onderaan de lijst te staan. Markers die je te snel verzette, lieten het programma freezen. En af en toe was de gameserver down. In de eerste weken was ik blij dat ik eventueel uitwijkmogelijkheid had naar andere programma's.

 

Sinds januari is er veel veranderd in ARIS. Hoewel er nog af en toe een update komt, is ARIS echt volwassen geworden. Eén van de stroomversnellingen in het groeiproces is de ARIS Global Game Jam geweest. Het idee was om overal in de wereld in drie dagen een plaatsgebonden game te maken. Als je net subsidie in de wacht hebt gesleept om een ARIS-speurtocht te maken, kun je natuurlijk geen 'nee' zeggen tegen zo'n uitdaging. Bovendien, als Madison 's ochtends begint, hoef ik alleen maar de vergadering van die dag over te slaan om op tijd achter mijn computer te zitten.

 

Ik heb in drie dagen een piratenspeurtocht gemaakt met mijn collega van groep 3, Penny. Verhaal en tekeningen van de kinderen en ik heb 't verhaal in stations 'geknipt'. Omdat ik de speurtocht niet buiten de poorten van het schoolplein wilde laten gaan, heb ik gewerkt met QR-codes. Kinderen moeten op een globaal aangegeven plaats een QRcode vinden, die scannen en ze lezen dan het volgende stuk van het verhaal. Na het lezen krijgen ze weer een 'stukje schatkaart' waar de volgende vindplaats ongeveer te vinden is. Mooie oefening in lezen en kaartlezen.

 

Als je een iPod hebt, kun je deze speurtocht zelf zien, zonder dat je met je iPhone naar onze school komt. Je download ARIS op je iPod/iPhone en zet in instellingen de ARIS gameserver op de volgende URL: http://arisgames.org/stagingserver1 Nu zoek je in de gemaakte games naar HaaienHarry. Klik erop en speel 'm via Quick Travel, waarbij je telkens het volgende station ziet. Mooi werk van groep 3, he?

 

Ik vond 't geweldig om mee te doen aan zo'n Global Game Jam. Ik had nog nooit in een wereldwijde, online vergadering gezeten, waarbij de avondzon op mijn scherm scheen terwijl een ander basecamp ietsje later inlogde in 't ochtendschemer. Botanisten, musea maar ook een 10-jarig jongetje werkten allemaal tegelijkertijd aan een ARIS-game. En aan 't einde van de drie dagen, na de show waarin je je game presenteerde voor alle gamejammers, een overweldigend geluidloos applaus, in een juichend chatvenster. Dit zijn de bijzondere dingen die je doet als je een MediaMachtig project begint.

Dim lights Embed Embed this video on your site

Over een half jaar, in augustus, zullen mijn groep8-ers buiten ons dorp naar school gaan. Ze gaan naar scholen voor het voortgezet onderwijs in Valkenswaard, Bladel, Eindhoven en zelfs Maaseik (België). Daar krijgen ze niks meer te horen over de rijke geschiedenis van hun dorp, Riethoven. Jammer is dat. Wat nog veel erger is, is dat ik er in groep 8 niet eens aan toe kom, om alle belangrijke historische plaatsen met ze te bezoeken.

Eigenlijk zou je kleine groepjes leerlingen aan de hand moeten nemen en ze wijzen op wat er te zien is als je beter kijkt: de prachtige versieringen om de ramen van onze school, de middeleeuwse crucifix in de kerk, typisch Kempische boerderijen. Maar ook de plaats waar Westerhovens Grind aan de oppervlakte komt of de grafheuvels uit de steentijd.

De historie van een dorp is teveel voor één juf.

Ik bedacht dat je een speurtocht zou kunnen maken: een drietal kinderen, op pad met een iPod die verbonden is met internet. Ze kunnen een mysterie oplossen en intussen wat meer te weten komen over de geschiedenis van hun dorp. En ik kan gebouwen, die ze tegenkomen, een code geven zodat ze, als ze nieuwsgierig zijn, een bron van weetjes, achtergronden en oude foto's aanboren. De iPod vindt, door een speciale app (iPod-programmaatje), het juiste verhaal op internet.

Het idee om dingen in de echte wereld te coderen, er informatie aan te hangen en ze op internet met elkaar in contact te laten komen, heet: The Internet Of Things. Het is een manier om je omgeving te verrijken, om te kijken met andermans ogen naar de dingen waar je anders aan voorbij loopt. Ik denk dat deze manier van informatie delen een belangrijke wordt, een media-soort waar je rekening mee moet houden. Handig als kinderen er nu al kennis mee maken en misschien zelfs zelf kunnen gebruiken.

Er is een gratis site waarop je zo’n speurtocht met iPods kunt maken: ARISgames.

Samen met mijn maatje Karel, leraar natuurkunde in Almere, ga ik kijken of het echt zo makkelijk is, een speurtocht met iPods. De keuze voor Karel is niet toevallig; hij is een van de drijvende krachten achter de Flickr-group Klickr. Karel is voor mij de belichaming van de combinatie van foto's, internet en de kracht van samenwerking.

Wie benieuwd is naar mijn speurtocht, kan me volgen op mijn projectblog: Op Zoek.

Ik probeer daar alle stappen, die ik maak tijdens het samenstellen van een e-speurtocht, te documenteren.

Zo hoop ik het gemakkelijk te maken voor juffen (m/v) die me willen navolgen in e-speurtochten. Want ik ben ervan overtuigd dat alle juffen met hetzelfde probleem zitten als ik:

leerlingen kijken wel, maar ze zien niet de diepte, die wij kennen.